بعضی‌ وقتا که یکم به خودم میام، در مورد قضیه‌ای که خیلی‌ ذهنمو مشغول می‌کنه و همیشه عذابم میده فکر می‌کنم. وقتایی که تو خیابون راه میرم، وقتایی که تو جامعه مردم مختلف از فرهنگ‌ها و طبقات مختلف رو میبینم...چیزایی که میبینم شاید لحظه‌ای باشه و بعد از چند دقیقه یا ساعت تاثیرش بپره اما همیشه بوده، همیشه وقتی‌ تو خوشی‌ هام غرق بودم یا تو رویا سیر می‌کردم، مثل یه تلنگر خیلی‌ قوی پرتم میکرد بیرون....حالمو می‌گرفت..

با دیدنشون به خودم می‌گفتم آیا بین آدم‌ها فرق هست؟ چه چیزایی شخصیت آدم‌ها رو تعیین می‌کنه؟ آیا همه می‌تونن بهترین باشن؟

به این نتیجه رسیدم که آره، همه می‌تونن بهترین باشن، همه می‌تونن بهترین‌ها رو داشته باشن..بین آدم‌ها اونقدرا فرق نیست..!

وقتی‌ که یه بچه رو میدیدم با لباسهای پاره، چهره‌ای که ناله و بدبختی ازش می‌بارید، دست‌های ظریف و کوچکش رو ،که انگار چند ساله رنگ آب گرم و صابون ندیده، به سمت من برای چقدر پول؟!!!  دراز میکرد و من از درون آتیش می‌گرفتم و میدونستم که هیچ کاری نمیتونم براش بکنم.........زجر می‌کشیدم.میرفتم تو فکر، که آیا این بچه نمیتونست خیلی‌ جاهای دیگه باشه؟

اینجور آدم‌ها رو زیاد میبینیم، بهشون ترحم می‌کنیم، ممکنه دلمون هم براشون بسوزه، اما وقتی‌ که یکم دنبالت میان یا اصرار می‌کنن که یه کمکی‌ بهشون بکنی‌، چنان نگاه چپی بهش می‌کنیم (و بعضی‌ وقتا با فحش!) که اگه وقتی‌ ما همسن اینا بودیم کسی‌ باهامون اینطوری رفتار میکرد، تا یه هفته می‌رفتیم تو لاک و دچار افسردگی می‌‌شدیم!!!

توهم  بعضی‌هامون خیلی‌ شدیده! فکر می‌کنیم از خیلی‌‌ها بالاتریم، فکر می‌کنیم با شخصیت تریم، فکر می‌کنیم این چهار تا کلاسی که به زور اینو اون خوندیم خیلی‌ با سوادمون کرده، میکوبیمش تو سر اون بدبختی که کسی‌ رو نداره براش کتاب بخره...در صورتی‌ که اگه این امکاناتی رو که ما داشتیم، انواع و اقسام کلاس‌های کمک آموزشی، بهترین مدرسه غیر انتفاعی شهر، معلم خصوصی،کتابو دفتر هم که دیگه هیچی‌...(تازه با همهٔ اینا به زور تو دانشگاه  قبول میشیم!) ازمون میگرفتن میدادن به اون، چیش از ما کمتر میشد؟ اصلا شاید از من هم، که اگه امکانات رو ازم بگیرن  یه هفته دووم نمیارم، خیلی‌ بیشتر پیشرفت میکرد....از کجا میدونی‌ اون پسره که پشت چراغ قرمز شیشه ی ماشینت رو دستمال میکشه، میتونست رانندهٔ ماشین بقلیت باشه؟ یا اون دختره که یه دسته گّل تو دستشه، روز و شب میچرخه تو خیابونا تا بفروشه، میتونست صاحب گلفروشی باشه، یا اون زنی‌ که برای نون شبش تن فروشی میکنه، میتونست یه پرستار باشه......

هیچکدوم از این‌ها نتونستن، چون امکانات نداشتن، چون پشتیبان نداشتن، چون یه بابا نداشتن که تا بگی‌ می‌خوام، فرداش آماده باشه، چون یه مامان نداشتن که تا بگی‌ آخ  حلوا حلوات کنه!

من به این نتیجه رسیدم که آدم‌ها همه مثل هم هستن و فرقی‌ با هم ندارن، این محیطه که بین آدم‌ها فرق میذاره، این شرایطه که یکی‌ رو می‌کنه بزرگــــ.. بازار فرش، یکی‌ رو می‌کنه ترازو به دست!

"دوست داشتم بدونم کیه که مرزها رو تعیین میکنه و اجازه نظر دادن در مورد ذات آدم‌ها رو به خودش میده_ هرکی هست،خیلی ‌_____"

...................................-.

کاش میتونستم برای لحظه‌ای هم که شده چشمانم را ببندم، جهانی‌ را تصور کنم برابر

که در آن کودکی نمینالد و زنی‌ فریاد درد نمیکشد

حتی برای یک لحظه زیباست...